വിജനം

കാത്തിരിപ്പാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടം കുട്ടി…….

Advertisements

കാത്തിരിപ്പു

അങ്ങകലെ എവിടേയോ എനിക്ക് വേണ്ടി ആരോ ആ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു മഞ്ഞു കൊള്ളുന്നുണ്ടാവണം…. മനസ്സിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകളുമായി.. ഓരോ തിരകളും എണ്ണി…

കാക്കപുള്ളി

ഏതോ കഥയിലെ ഏതോ ഒരു പെണ്ണല്ല അവൾ..
സ്ട്രോബറി ചുണ്ടുകളുള്ള സലീനയെ പോലെ, പേരക്കയുടെ ഗന്ധമുള്ള പാറുവിനെ പോലെ,
നിലാവ് പെയ്യുമ്പോൾ മുടിയഴിച്ചിട്ടിരുന്ന് ഭൂതകാലത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന അരുന്ധതിയെ പോലെ, അങ്ങനെ അങ്ങനെ ആനേകായിരം പെൺ മനസ്സുകളുടെ ഒരൊറ്റ ഉടലായിരുന്നു അവൾ….
എന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ചുണ്ടിനു താഴെ കുഞ്ഞു കാക്കപുള്ളി മരമുള്ള വിഷാദിനി.

നീലാംബരി

എന്നത്തേയും പോലെ ഇന്നും പകലുറക്കത്തിൽ കൈവെള്ളയിൽ ചുംബിച്ചു കടന്നു പോയിരുന്നു… ഞാവൽ കണ്ണുകൾക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്ന വില്ലു പോലെ വളഞ്ഞ പുരികങ്ങൾ ഉള്ള നീ എന്ന തോന്നൽ.!

തിരകൾ

തിരികേ പോരുമ്പോൾ കടൽ തീരത്തെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ കാറ്റാടി മരത്തിന് മുകളിൽ നിന്റെ പേര് കല്ലുകൊണ്ട് എഴുതി ചേർത്തു ഞാൻ

നിന്നെ പോലെ

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും പ്രണയിക്കണം…….
അതും വെറുതേ പ്രണയിച്ചാൽ പോര…”
പ്രണയിക്കുന്നെങ്കിൽ മരണമെത്തുന്ന നേരത്ത് നേർത്ത മഞ്ഞുകണം പോലെ തിരുനെറ്റിയിൽ ഒരു നനുത്ത ചുംബനമേകാൻ ഏഴാകാശവും കടന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് നിങ്ങളിലേക്ക് കടന്നെത്താൻ പാകത്തിൽ ഇനിയും തിരിച്ചറിയപ്പെടാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്ന് നിങ്ങളുടെ  പ്രണയത്തിൽ ബാക്കി വെക്കണം….. കാട് അതിൻറ അവസാനത്തെ പുൽക്കൊടിയെ പോലും കത്തിച്ച് നാമവശേഷമാക്കുമ്പോഴും ഇനി പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയില്‍ മുളച്ചു പൊന്താൻ പാകത്തിൽ ആരാരും കാണാതെ വേരുകൾക്കിടയിൽ പാതിയെരിഞ്ഞ
ഏതോ ഒരു പുൽക്കൊടി മേഘങ്ങളുടെ സംഗീതത്തിന് കാതോർക്കും പോലെ…
നിന്നെ പോലെ .!